بوی گل

بدور لاله قدح گیر و بی ریا می باش

به بوی گل نفسی همدم صبا باش

چو غنچه گرچه فرو بستگی است کار جهان

تو همچو باد بهاری گره گشا می باش

عشق

هر آن مستی که بشناسد سر از پای

از او دعوی مستی ناپسند است

دلی کز عشق جانا دردمند است

همو داند که قدر عشق چند است

دلا گر عاشقی از عشق بگذر

که تا مشغول عشقی عشق بند است

وگر در عشق از عشقت خبر نیست

تو را این عشق عشق سودمند است

قامت عشق

قامت عشق صدا زد که سماع ابدی است

جز قامت او رقص و هیاهوی مکن

ساقی قدحی قلندری وار

در ده به معاشران هوشیار

آن ماه دو هفته در نقاب است

یا حوری دست در خضاب است

سر ارادت ما و آستان حضرت دوست

که هر چه بر سر ما می رود ارادت اوست

(مولانا)

عيد سعيد فطر

با سلام و درود خدمت دوستان و عزیزانی که به این وبلاگ مراجعه می نمایند و من را با نظراتشون همراهی می نمایند.

عید سعید فطر را به تک تک شما عزیزان تبریک می گویم و برای شما دوستان ارزوی روزگارانی خوش زیر سایه پدر و مادر دارم.

دوستان عزیزم :اتوسا خانم،وفا خانم،مینا خانم،سحر خانم،اناهیتا خانم،نازنین خانم(کلبه کوچک من)،نازنین خانم،مریم خانم(یک شاخه اردیبهشت)،مریم خانم(خدای مریم)،بهار خانم،مهسا خانم،ارزو خانم،افسانه خانم،طراوت خانم،بهناز خانم،مایده خانم و سپیده خانم.

سپاسگزارم.

۱۰ کلام امير (ع)

بنده دیگران مباش،خدا تو را آزاد آفریده است.

قناعت ثروتی استکه هرگز فانی نمی شود.

هر نعمتی و لذتی در برابر نعمتهای بهشتی نا چیز است و هر بلا و مصیبتی نسبت به آتش دوزخ ،عین سلامتی خواهد بود.

بیناترین مردم آن کسی استکه عیوب و نقایص خود را ببیند و از گناهانش دوری گزیند.

به دوستی که به خوبی او اطمینان داری گمان بد مبر.

کسیکه قدر و منزلت خود را شناخت هرگز به هلاکت نخواهد افتاد.

ناتوان ترین مردم آن کسی است که به اصلاح نقایص اخلاقی خود قادر باشد ولی بدان اقدام ننماید.

غریب کسی استکه برای او دوستی نباشد.

هیچ تجارتی بالاتر از تجارت عمل صالح با خدا نیست.

امروز (دنیا) تنها روز عمل است بدون حساب و فردا (قیامت) تنها روز حساب است بدون عمل.

جوانی

جوانی،داستانی بود

داستان بی سر انجامی

پریشان قصه تلخی که از یادش هراسانم

بغفلت رفت از دستم وزین غفلت پریشانم

جوانی چون کبوتر بود و من بودم یکی طفل کبوتر باز

سرودی داشت ان مرغک

که از بانگ سرودش شادمان بودم

بشوق نغمه مستانه او نغمه خوان بودم

نوایی داشت

حالی داشت

گه و بیگاه با طفل دلم قال و مقالی داشتم

جوانی چون کبوتر بود و من بودم یک طفل کبوتر باز

که او را هر زمان با شوق،اب و دانه می دادم

پر و بال لطیفش را بلبها شانه می کردم

و او را روی چشم و سینه خود خانه می دادم

ولی افسوس

هزار افسوس

یکی روز ان کبوتر از کفم پر زد

ز پیشم همچنان تیر شهابی،تند،بالا رفت

بسوی اسمان رفت

فغان کردم

نگاهم را چنان صیاد،دنبالش روان کردم

ولی او کم مک چون نقطه شد وز دیده پنهان شد

بخود گفتم که:ان مرغک بسوی لانه ما می اید

امید رفته روزی عاقبت در خانه می اید

ولی افسوس

هزار افسوس

بعمری در رهش اویختم فانوس چشمم را

نیامد در برم مرغ سپید من

نشد گرم از سرودش خانه عشق و امید من

کنون دور از کبوتر،لانه خالی،اسمان خالیست

گبسوی اسمان چون بنگرم،تا کهکشان خالیست

منم ان طفل دیروزین

که اینک در غم هم نغمه ای با چشم تر مانده

درون اشیان ز ان همنوای گرمخو یک مشت پر مانده

پر او چیست؟

بر سر هاله موی سپید من

فضای اشیان خالیست

چه هست ان اشیان؟

ویران دلم،ویرانه عشق و امید من

هزار افسوس

هزار اندوه

جوانی رفت،شادی رفت،روح زندگانی رفت

غم امد،ماتم امد،دشمن عشق و امید امد

پدر بگذشت،مادر رفت،شور عشق از سر رفت

سپاه پیری امد،هاله موی سپید امد

کنوم من مانده ام تنها

ز شهر دل گریزان،رهنورد هر بیابانم

سراپا حیرتم،در مانده ام،همرنگ اندوهم

چنان گم کرده فرزندی

به صحرای غریبی،بیکسی،هم صحبت کوهم

صدا سر می دهم در کوه:

کجایید ای جوانی،شادمانی،کامرانیها؟!

جواب اید بصد اندوه:

کجایید ای جوانی،شادمانی،کامرانیها...؟!

اشک مهتاب

تو دیروز،برچشم من،چشم بستی

بصد ناز،در دیده من نشستی

مرا با دو چشمی که اتشفشان بود-

نگه کردی و خنده بر لب شکستی

زچشم سیه مست ناز افرینت-

بجان و تنم،مستی خواب می ریخت

نگاهت چو میتافت بر دیده من

بشام دلم موج مهتاب میریخت

چو لبخند روی لبت موج میزد-

دل من از ان موج،توفانسرا بود

چو نسرینه اندام تو،تاب میخورد

مرا حیرت از شاهکار خدا بود

پی نوشخندی چو لب میگشودی-

بدندان تو بود،لطف سپیده

ندانم که الماس دندان نما بود

و یا اشک مهتاب،بر گل چکیده؟

پس از این،دلم بی تو چون گور سرد است

بیا بخت من شو،در اغوش من باش

مرو،بی تو شبهای من بیستاره است

تو پروین شبهای خاموش من باش

سپاس

سپاس ای خداوند بالا و پست

خداوند ؛بود؛ و خداوند ؛هست؛

سپاس تو ای پاک پروردگار

که دادی مرا نعمت روزگار

بمن جان تابنده بخشوده ای

مرا با پلیدی نیالوده ای

زبان داده ای تا نیایش کنم

قلم داده ای تا ستایش کنم

تو دادی بمن طبع سرشار را

زبان و بنان گهر بار را

بمهر تو رخشندگی ها کنم

بتوفیق تو بندگیها کنم

مرا پاک سیرت پدر داده ای

سپاست که رخشان گهر داده ای

پدر بود غمخوار و دلسوز من

بشبهای من پرتو افروز من

بمن مادری داده ای غم گسل

فروزنده جان و فروزنده دل

چه شبها که چشمش نیاسوده است

پرستار بیمار خود بوده است

بر این مظهر مهربانی درود

بر این مادر اسمانی درود

ندارم زبان تا بگویم سپاس

بدین مهر و این نعمت بی قیاس

همینقدر دانم که تا زنده ام

ترا شکر گویم ترا بنده ام

این وبلاگ متعلق به سيد مهدی محمودی می باشد